Kerstcadeau

“ Weest niet bezorgd over uw leven, wat gij zult eten of over uw lichaam, waarmede gij u zult kleden.......................Let op de leliën, hoe zij spinnen noch weven, en Ik zeg u, dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet bekleed was als een van deze.” ( Lucas 12: 22-27)

Soms zijn er tijden dat het financieel niet meezit en je echt op de kleintjes moet letten.
Zo vlak voor kerstmis, toen zich een eigenaardig voorval voordeed waarbij ik weer werd herinnerd aan de voorzienigheid.

Wij hebben een kleine salontafel, die is afgedekt met een ovale glasplaat. Die plaat werd altijd met omzichtigheid behandeld, en hij heeft meer dan tien verhuizingen overleefd. En toch, onze jongste liep op zondagmiddag langs het tafeltje, gleed uit, zocht steun bij het tafeltje en kwam nogal hard terecht: “Krak!” ja hoor, een grote barst in het glas. Jakkes wat nu te doen, de toestand zo laten is gevaarlijk vanwege het snijgevaar, maar een nieuwe plaat is duur.
Nou, ja, toch maar de glashandel gebeld; “Ja dat kan wel mevrouw, glasplaat 5 mm dik, 40x60 centimeter ovaal geslepen, hmmmm even kijken... ja dat wordt 50 euro's precies!”  Nou ja, vooruit dan maar; ik kan het eigenlijk niet missen maar ja..

Drie dagen later kwam het telefoontje dat de glasplaat gereed stond. Graag contant afrekenen.
Met tegenzin ging ik naar de glashandel om de plaat af te halen, en met nog meer tegenzin betaalde ik. Ik legde hem in de auto alsof het een kostbaar juweel was en dekte hem af met een deken. Ik moest hierna nog een badkamer matje halen bij een woonwarenhuis. Mijn echtgenoot en ik gingen er binnen en zochten naar de matjes. En zoals zo vaak in dat soort winkels, ze zijn zo groot en hebben zo veel, maar wat je zoekt is niet te vinden of net uitverkocht.

Nou ja, nog maar even zoeken, misschien kunnen we het vragen?  Dit deel van het warenhuis is verlaten, de vloeren zijn er schoon, en geen mens te zien. Twee, drie keer lopen we het zelfde pad op en neer, maar geen matjes en toch hadden ze hier moeten liggen. Ineens bukt mijn echtgenoot en raapt iets kleurrijks op: “Tjonge, een briefje van 50 euro, nog knispernieuw!” Ik kijk verwonderd, we zijn hier toch meermalen langs gelopen en ik heb niets gezien. Ik durf te zweren dat de vloer brandschoon was. We kijken elkaar aan, eigenlijk moet je zoiets aangeven en inleveren bij een klantenservice balie. Hmmm die hebben ze hier niet. Bij de kassa dan? Ach dat zijn van die schoolmeisjes, die snappen er dan ook niets meer van. Politie dan? Hebben we al eens eerder geprobeerd, niemand kwam het opeisen.

Ineens zie ik het licht, het kan niet anders zijn dan dat dat biljet er is neergelegd door een Engel, om ons te helpen in deze krappe tijden. Het bedrag komt precies overeen met de prijs van de glasplaat, het kan eenvoudig geen toeval zijn. Ik kijk mijn echtgenoot aan en vertel hem mijn conclusie. Hij twijfelt nog even, maar laat zich overtuigen en steekt lachend het bankbiljet in zijn zak en grinnikt: “Ongelooflijk, die engelen ook altijd...dit jaar eens geen oud brood met kerst!”
Ik bedankte de Engelen hartelijk voor hun kerstcadeau.

En zo kwamen we thuis, legden de glasplaat op het tafeltje en vertelden onder de thee het verhaal aan onze jongste die met grote ogen van verbazing luisterde. “Goh” zij hij tenslotte, “en dat nog wel op vrijdag de dertiende!”

M. Hengelo, november 2010

Hebt u ook een engelenverhaal dat u met anderen wil delen? Zo ja, dan kunt u het opsturen via het contactformulier.